Pablopavo urodził się w marcu 1978 roku. W roku 1993 założył z kolegami pierwszy zespół. Grał i śpiewał w zespołach: Saduba, Magara, Sedativa i Vavamuffin. Współtworzył również sound systemy: Zjednoczenie (istniejący do dziś) i Ba-lan.

W 2009 roku na rynku pojawił się debiutancki krążek formacji Pablopavo i Ludziki zatytułowany „Telehon”. Płyta zebrała kilkanaście niezłych recenzji i, co ważniejsze, sporo słuchaczy.

W 2011 roku ukazuje się drugi album Pablopavo i Ludzików – „10 piosenek”. W tym samym roku pojawił się też album „Głodne kawałki” nagrany w duecie z producentem Praczasem.

W styczniu 2014 roku miała miejsce premiera trzeciej płyty Pablopavo – POLOR. Poprzedziło ją ukazanie się dwóch singli. „Koty” zaprezentowane zostały nietypowo – bo jako związana z piosenką gra typu arcade. „Dancingowa Piosenka Miłosna” zaś, zyskała uznanie słuchaczy wielu stacji radiowych, zajmując między innymi wysokie (bo czwarte) miejsce na prestiżowej Liście Przebojów Trójki. Trzecim singlem promującym POLOR był „Mikołaj”.

W drugiej połowie 2014 roku, Pablopavo wydał również album solowy – zdecydowanie bardziej surowy w brzmieniu i mocno akustyczny. Płyta TYLKO – podobnie jak POLOR – spotkała się z bardzo dobrym przyjęciem recenzentów oraz słuchaczy radiowych. Po raz kolejny na listach ogólnopolskich stacji zagościły single promujące to wydawnictwo: „Sobota” i „Carlos”.

Uwieńczeniem wyjątkowo intensywnego twórczo roku 2014, było przyznanie Pablopavo Paszportu Polityki w kategorii „Muzyka Popularna”.

Początek roku 2015 to pierwsza oficjalna płyta istniejącego od 2001 kolektywu Zjednoczenie Soundsystem. Album pokazał, że Pablopavo cały czas doskonale sprawdza się w konwencji reggae raggamuffin, a utworami takimi jak „International” czy „To dla tych” rozbrzmiewały parkiety imprez reggae w całej Polsce.

Koniec 2015 to płyta WIR sygnowana jako trio Pablopavo/Iwanek/Praczas. Płyta była zaskoczeniem dla słuchaczy i kolejnym świetnie przyjętym albumem z udziałem Pablopavo. Sam artysta powiedział, że jest to zarazem najbardziej eksperymentalna i najbardziej popowa płyta w jego dorobku.

Marzec 2017 przynosi 4 album pod szyldem Pablopavo i Ludziki. Płyta nosi tytuł „Ladinola” i jest anonsowana jako materiał popowy, ale umiarkowanie młodzieżowy.

Wydany w październiku 2018 album „MARGINAL” to piąta płyta Pablopavo i Ludzików. Jest to płyta dyskotekowa, choć nie ma pewności czy istnieją odpowiednie dyskoteki, w których można by ją zagrać. Jeśli nie, słuchacze będą musieli sobie taką dyskotekę wyobrazić, albo zbudować. Na płycie znajduje się 13 piosenek o różnym natężeniu disco, skomponowanych przez Ludziki, z tekstami Pablopavo (choć są dwa wyjątki). Artyści o płycie: Staraliśmy się działać wedle zasady, że nie wolno pozostawiać tak poważnej rzeczy jak muzyka taneczna ludziom bez wyobraźni i iskry szaleństwa.

Rok 2019 również obfitował w niebanalne rozwiązania. Do życia powołany został Naprawdę Duży Zespół. Stworzony materiał postanawiają zaprezentować światu bez większych zapowiedzi, ale za to od razu w realiach festiwalowych. Pablopavo i Ludziki wyruszyli też w Pierwsze Warszawskie Tournee, podczas którego przez siedem dni dzielnie przemierzali kolejne dzielnice Warszawy. Wnioskując po wyprzedanych biletach- pomysł przypadł publice do gustu.

Z początkiem 2020 roku materiał nagrany z Naprawdę Dużym Zespołem został zarejestrowany i ukazały się ‘’Wszystkie Nerwowe Piosenki’’. Wydawnictwo wyjątkowe. Wyłącznie na winylu i (o zgrozo) nie dostępne w żadnych serwisach streamingowych.

30 marca 2022 ukazała się płyta „Mozaika”, o której Paweł powiedział tak:

– Pod okiem i uchem DjZero nagraliśmy na nią 11 utworów rożnej długości. Napisałem dziewięć tekstów, jeden napisał Earl Jacob, a jeden wzięliśmy z książki Marcina Sendeckiego. Muzycznie, jak to zwykle u nas, jest inaczej niż dotąd. Jedni mówią, że bliżej Molesty, drudzy, że raczej Anawa, czyli najpewniej jest to jakieś pobocze muzyczne, gdzie walają się niedoszłe przeboje i przerdzewiałe refreny. Ostatnie trzy lata jakie minęły od wydania Marginala nie były dla nikogo łatwe. Ani dla grajków ani dla słuchaczy. I trochę o tym jest ta płyta, ale też trochę o tym, że są rzeczy, które pomagają przetrwać najcięższe chwile.

5 kwietnia 2024 zespół podzielił się ze światem płytą „Lakuna”

Jest to chyba najbardziej eklektyczna a przy tym najbardziej szalona z płyt Pablopavo i Ludzików. Sporo do tańca w nieistniejących budynkach, trochę o groteskowym pięknie miłości, nieco psychodelicznego country z Targówka i funku z Utraty.

31 października 2025 ukazał się album „Lakuna 2”.
Płyta ta, jak się pewnie domyślacie, to kontynuacja „Lakuny”. Idzie chyba głębiej i mocniej niż część pierwsza. Bywa szybciej i bywa mroczniej, ale są i światełka w tym tunelu. Płyta do tańczenia jesienią, z kubkiem herbaty, z sąsiadem z bloku, choćby zmyślonym.
Pablopavo pojawił się gościnnie na mniej więcej pięćdziesięciu krążkach innych wykonawców. Nominowany był do różnych ważnych nagród i czasem je dostawał. A czasem nie. Pablopavo raczej Cię lubi i zaprasza na wszelkie możliwe koncerty z jego udziałem.

Kirszenbaum jest jak Wyspiański na mefedronie. Ożywia postfolkowe zgliszcza, wyznacza im świeże kierunki i wrzuca prosto na loopery, ze słowiańskim przytupem zderzając późnego Toma Waitsa z Faulknerem, Norwida z korridą, a wczesną Rihannę z tym takim żółtym teletubisiem. Kierkegaard pisał o nich: „To chyba folk”.
„Nikt w tym kraju, a może nawet na całym świecie, tak nie gra. Wspaniała historia o niezadowoleniu ze świata” (Agnieszka Barańska, Radio Kraków)
„Podróż do wewnątrz, do tkwiącego głęboko w żołądku jądra ciemności” (Tygodnik Powszechny)
„Intryguje, w tekstach połączeniem erudycyjnych odniesień z purnonsensowym luzem, a muzyce szalonym eklektyzmem” (Tygodnik Polityka)

Kirszenbaum — Od roku roku 2017 charyzmatyczny duet wystąpił na scenach takich imprez jak Glastonbury Festival, Pol’and’Rock czy niemiecki Fusion Festival, w międzyczasie dając blisko 200 koncertów od Słowacji po Japonię, i nakładem Karrot Kommando wydając trzy płyty: „Stypa komedianta” (2019), „Się” (2021) oraz „Rave macabre” (2024). Obaj muzycy prowadzą również działalność literacką. Jakub Wiśniewski ma swoim dorobku dwie książki, prozatorską “Robak” (Wyd. Filtry) i poetycką “Myja” (Biuro Literackie). Kacper Szpyrka jest tłumaczem, który ma swoim dorobku: „Jak tworzy się powieść” Miguela de Unamuno (PIW) oraz pierwsze polskie tłumaczenie powieści “Pan Prezydent” M.Á. Asturiasa (PIW).