To ciekawa, intrygująca, stymulująca historia o pewnej wyspie i jej mieszkańcach stojących w obliczu dużych zmian. Przeżywają – „przełom, kluczowy moment, przejście fazowe…”
To kolejna sztuka Johna Whitewooda skłaniająca do przemyśleń i refleksji.

„Scena Otwarta” przedstawia historie, których akcja często rozgrywa się w mitycznej Itace. Dawno, dawno temu i daleko stąd – lecz nie tak dawno i nie tak daleko od spraw świata dzisiejszego. Historie te są zabawne, ale rów-nież poruszające. Prezentowane przez grupę entuzjastów teatru, którym do-starczanie przeżyć i wzruszeń sprawia autentyczną radość. Aktorzy zwraca-ją się niejednokrotnie bezpośrednio do nas, widzów. Dlatego czujemy się ważni, docenieni.

To, co zaskakuje, to brak jakiejkolwiek scenografii (nie ma ścian, drzwi, mebli.
Na takiej scenie premierę miały wszystkie sztuki Szekspira. Jest to tak zwa-na „scena elżbietańska”, w której liczy się aktor, kostium, błyskotliwy dia-log i intrygujący rozwój wypadków.

Nasza grupa nawiązuje do tej tradycji, próbując odkryć i wymyślić teatr elżbietański na nowo – dla współczesnego widza.