Fantastica Ensemble - Biber. Trochę sacrum, trochę profanum - więcej informacji

Cześć, tu Aleksandra (gram na skrzypcach) i Klaudia (a ja na klawesynie)!

Zapraszamy Was na koncerty z trasy promującej nasz debiutancki album „Biber. Trochę sacrum, trochę profanum”. Chcemy zabrać Was w podróż śladami muzyki Bibera. Mowa nie o Justinie, a o Heinrichu Ignazie Franzu von Biberze, który według nas jest jednym z najbardziej niedocenianych kompozytorów wszech czasów.

Heinrich już w baroku wiedział, że w życiu każdego z nas — niezależnie od statusu czy roli społecznej — musi być miejsce zarówno na sacrum, jak i na profanum. W końcu skrajności są gorsze od sami wiecie czego.

Gramy dziś jego muzykę z ogromną pasją i zaangażowaniem, choć pewnie łatwiej byłoby sięgnąć po Vivaldiego.

To wszystko dlatego, że Biber wiedział coś jeszcze.

Każdy z nas ma w sobie cząstkę nieśmiertelności i są nią nasze emocje. Znane ludziom setki lat temu i tak samo obecne dziś.

Lęk pojawiający się nagle i bez powodu. Chwilowa euforia. Fizyczne wręcz dreszcze i ekscytacja towarzyszące romansowi, który wymyka się rozsądkowi. Poczucie niesprawiedliwości, które pojawia się wtedy, gdy doświadczamy straty, nasz świat rozpada się na milion małych kawałków, a tymczasem reszta świata nie tylko się nie zatrzymuje, ale z jakiegoś powodu dalej biegnie.

„Biber. Trochę sacrum, trochę profanum” to koncert o rzeczach, które ludzie przeżywają od setek lat. Zmieniają się jednak konteksty, otoczenie i sposób wyrażania emocji.

Muzyka Heinricha Ignaza Franza von Bibera powstała w baroku, ale trudno traktować ją jak muzealny eksponat. Jest zbyt żywa, zbyt emocjonalna i zbyt ludzka.

Raz przypomina nerwową gonitwę myśli, innym razem naiwną dziecięcą radość albo moment całkowitego skupienia. Usłyszycie tu dźwięki brutalne, dzikie i fizyczne, ale też takie, które zostawiają człowieka w kompletnej ciszy.

W trakcie koncertu prowadzimy słuchaczy przez historie inspirowane m.in. tajemnicami różańcowymi — ale opowiadamy je współczesnym językiem emocji i doświadczeń. Zwiastowanie staje się opowieścią o lęku i nagłej zmianie. Ukrzyżowanie — historią o tym, że życie toczy się dalej mimo tragedii. Wniebowzięcie przypomina naiwną, młodzieńczą radość, którą większość z nas kiedyś znała.

To nie jest koncert, na który trzeba przyjść przygotowanym. Nie trzeba znać Bibera (Biebera w sumie też nie) ani muzyki klasycznej.

Wystarczy przyjść i zanurzyć się w tym doświadczeniu. Bo choć nasze życie trwa około 4 tysięcy tygodni, to jest w nim tak mało chwil, w których czujemy się naprawdę żywi.