Miep Gies przewróciła się i umarła. „Każdego dnia jest mi żal” – powiedziała przed śmiercią, myśląc o Annie Frank i innych osobach, które ukrywała podczas II Wojny Światowej. To ona przechowała pamiętnik Anny Frank i po wojnie przekazała go do publikacji. W sztuce towarzyszymy Miep Gies w jej przewróceniu się po stuletnim życiu na posadzce holenderskiego domu opieki. Podczas utraty równowagi, zanim jej głowa uderzy o podłogę, powracamy wraz z nią do tamtego czasu, gdy ludzie polują na ludzi i zwykłe życie oraz zwykłe gesty nagle stają się czymś zupełnie innym.
W monodramie przywołującym konteksty wojny, ukazującym zmieniającą się rzeczywistość, podziały polityczne, społeczne, walkę, poczucie stałego niepokoju i lęku, Miep Gies poproszona opomoc, mówi „tak” i pomaga bez wahania. Pokazuje człowieczeństwo najwyższej próby wnajgorszych, zdehumanizowanych czasach. Bierze odpowiedzialność za swoje działania, za życie innych, niesie pomoc. Sama musi się mierzyć z lękiem, na który nie ma czasu.
Miep Gies – kobieta, która pracowała jako sekretarka, ukrywała przyjaciół i zdobywała dla nich żywność. Robiła to, co umiała najlepiej. A to właśnie uczyniło z niej bohaterkę. Żyła 100 lat. Została odznaczona nagrodą Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, a za dowiedzioną czynami odwagę, w 1996 roku, Królowa Holandii pasowała ją na rycerza. Planetoida 99949 Miepgies została nazwana na jej cześć.
Tekst: Artur Pałyga, reżyseria: Katarzyna Dudzic-Grabińska i Karolina Gorzkowska, scenografia Anna Miszczyszyn, muzyka Dawid Sulej Rudnicki, koncepcja świateł Wojciech Gieroń. W roli Miep Gies występuje Karolina Gorzkowska.
Produkcję spektaklu dofinansowano ze środków: Miasta Opola, Ambasady Królestwa Niderlandów w Warszawie, Stowarzyszenia Żydowski Instytut Historyczny w Polsce.