Poruszający monodram o kobiecie nieoczywistej – silnej, odważnej i pełnej sprzeczności. To opowieść o życiu w cieniu wielkiego nazwiska, o potrzebie uznania i wyborze własnej drogi, nawet jeśli prowadzi ona pod prąd. Historię Simony Kossak z niezwykłą intensywnością i emocjonalną precyzją opowiada Agnieszka Przepiórska, tworząc pełnokrwistą, hipnotyzującą kreację sceniczną.

Spektakl „Simona K.” opowiada o kobiecie, którą niełatwo jest zrozumieć i trudno pokochać.

Simona Kossak to nie leśny anioł ratujący sarny, ptaki i drzewa. To postać z krwi i kości.

Pełna konfliktów, żądna uznania, ale nie w pełni doceniona. „Simona K. Wołająca na puszczy” to opowieść o kobiecie niezwykłej i pełnej sprzeczności. Silnej i zagubionej, bezkompromisowej i wrażliwej, ale przede wszystkim bardzo odważnej. Simona przez całe życie z czymś się mierzy– z nazwiskiem obarczonym legendą pokoleń artystów, oczekiwaniami rodziny, własnym wyobrażeniem szczęścia. Ostatecznie wybiera życie w odosobnieniu, wymagające siły i wiary w słuszność dokonanego wyboru.

Tekst: Piotr Rowicki
Kostium: Anna Maria Karczmarska
Koordynacja: Małgorzata Rapacz

Spektakl w oparciu o książkę pt. „Simona. Opowieść o niezwyczajnym życiu Simony Kossak” autorstwa Anny Kamińskiej, wydanej przez Wydawnictwo Literackie w Krakowie. Producent Big Book Cafe & Festival.

Agnieszka Przepiórska - aktorka teatralna i filmowa. Absolwentka PWSTiF w Petersburgu. Karierę sceniczną rozpoczęła w 2005 r. na scenie Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu, potem grała w teatrach w całej Polsce m.in. w Bielsku-Białej, Zielonej Górze, Szczecinie, Koszalinie i Warszawie (Teatr Powszechny, IMKA i Konsekwentny). Stworzyła potrójną rolę (Dzika Agnes, HGW, Samotna Matka) w cyklu kabaretowym Pożar w Burdelu. Obecnie w Teatrze Polonia gra w spektaklach „Żeby nie było śladów” oraz „2 000 000 kroków”. Współpracowała z m.in. Moniką Strzępką, Piotrem Ratajczakiem i Władysławem Pasikowskim. Za role teatralne zdobyła wiele nagród, m.in. na XII Ogólnopolskim Festiwalu Dramaturgii Współczesnej w Zabrzu, na Toruńskich Spotkaniach Teatrów Jednego Aktora oraz na Festiwalu Monodramu „Monoblok” i na Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu – te ostatnie za spektakl „Tato nie wraca”. Występowała w serialach takich jak: „Artyści”, „Glina”, „Fala Zbrodni”, „Ojciec Mateusz” i „Druga Szansa” oraz w jednym z najgłośniejszych filmów 2025 roku "Dom dobry".

Media o spektaklu:
‍
Agnieszka Przepiórska opowiada historię kobiety, która całe swoje życie udowadniała, że warto z uporem szukać swojej drogi, odrzucenie można przekuć w siłę, wierność ideałom nie jest śmieszna, a wrażliwość i zachwyt dla natury tonie przejaw głupoty i słabości. Na końcu monodramu „Simona K. Wołająca na puszczy” widzów czeka jeszcze piękny i wzruszający, by nie powiedzieć, romantyczny monolog o istocie natury i miejscu w niej człowieka.
LIDIA RAŚ. DZIENNIK GAZETA PRAWNA, 23 listopada 2020

Błyskotliwy monodram Agnieszki Przepiórskiej „Simona K. Wołająca na puszczy” pod koniec września został pokazany na deskach Sceny Machin Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. Była to okazja, żeby zobaczyć interesujący spektakl w reżyserii Anny Gryszkówny, traktujący o tej zrodu Kossaków, która porzuciła to miasto na rzeczy natury. Pasja to słowo, które najlepiej opisuje to przedstawienie. [...]

Simonę fascynowała przyroda, zwierzęta, kwiaty, drzewa, mchy, szmer wiatru, zgrzytanie świeżego śniegu, senne letnie wieczory... życie w najczystszej, niezmąconej wpływem człowieka postaci. Przepiórska w mistrzowski sposób pokazuje to wszystko przy użyciu zaledwie kilku prostych rekwizytów – garści suchych liści, dwóch patyków, plecaka, pieńka, kurtki przeciwdeszczowej. Niewiele, a staje się to tłem fascynującego życiorysu zacnej miłośniczki przyrody.
PAWEŁ KLUSZCZYŃSKI. IJESTEMSPELNIONY.PL, 3 października 2020

Agnieszka Przepiórska zrobiła na temat polskiej biolożki kolejny monodram w swej teatralnej karierze i znów mnie zachwyciła. „Simona K. Wołająca na puszczy” to kolejny powód, dla którego wprost wielbię aktorstwo tej artystki. Kolejne znakomite dzieło, które powstało tym razem, nie pozwala nawet na chwilę oderwać oczu od tego, co dzieje się na scenie. [...] Panią Agnieszkę mógłbym na scenie oglądać godzinami. Historia jest pod względem narracyjnym poprowadzona nienagannie i płynie z takim impetem, że nie daje widzowi chwili wytchnienia. Niestety, spektakl trwa tylko niewiele ponad godzinę, a wachlarz aktorskich emocji pokazanych w tym czasie mógłby obdzielić niejedną warszawską scenę teatralną.
ROBERT TRĘBICKI, TEATRDLAWSZYSTKICH.EU, 16 września 2021