Świat, który już umarł, i świat, który jeszcze się nie narodził. Pomiędzy nimi – stan totalnego zawieszenia, paraliżu i utraty dotychczasowych fundamentów kulturowych, moralnych oraz egzystencjalnych. Wychodząc od filmowej wizji Wojciecha Jerzego Hasa oraz literackiego uniwersum Josepha Rotha, zaproszeni goście przyjrzą się doświadczeniu końca świata z perspektywy inteligencji. Dlaczego w obliczu historycznego rozpadu ludzie tak często osuwają się w bezsilność, a katastrofę wolą opowiadać językiem snu i surrealizmu zamiast dokumentu? Dyskusja będzie próbą odpowiedzi na pytanie, czy sztuka wobec kataklizmu jest realnym ocaleniem, czy jedynie pięknym gestem bezradności. To także krytyczne spojrzenie na współczesność: czy my sami nie żyjemy dziś w analogicznym, pełnym dezorientacji „sanatorium”?