Różnorodne reakcje intelektualistów wobec systemów totalitarnych stanowią oś dyskusji o odpowiedzialności, granicach kompromisu i naturze buntu. Zestawienie filmu Andrzeja Wajdy z legendarnym esejem Václava Havla pozwala przyjrzeć się dwóm skrajnym postawom: uległości wobec idei prowadzącej do przemocy oraz cichej sile oporu poprzez codzienne życie w prawdzie. Analiza tych dwóch dróg ułatwi zrozumienie tragicznych błędów popełnianych przez ludzi pochłoniętych przez ideologię, jak i subtelnych zwycięstw tych, którzy konsekwentnie odmawiali udziału w kłamstwie. Rozmowa rzuci światło na mechanizmy, przez które wielkie ideały rewolucyjne nieuchronnie degenerują się w terror, oraz postawi pytanie o znaczenie nieheroicznego, powszedniego sprzeciwu, który pozwala zachować człowieczeństwo w najbardziej bezwzględnym systemie.