CHĘCKI - EY AY Deluxe Slay Jazz - koncert w ramach Pre-Hanzy

Piotr Chęcki to polski saksofonista, kompozytor i producent, który konsekwentnie eksploruje granice dźwięku i formy. Jego debiutancki album „PE” był intymną, osobistą opowieścią stworzoną w domowym studiu – gdzieś pomiędzy salonem a sypialnią – łączącą elektronikę z akustycznymi brzmieniami. Artysta wypracował charakterystyczny język muzyczny, w którym saksofon pojawia się w nieoczywistych, często eksperymentalnych kontekstach.

Chęcki znany jest również z działalności w projektach takich jak Nene Heroine i Hinode Tapes. W swojej twórczości traktuje muzykę jako przestrzeń koloru, obecności i interpretacji rzeczywistości. Każdy jego projekt to nowe podejście do formy i nowe pytania o sens tworzenia. Prywatnie – miłośnik dobrej kawy i uważnego słuchania świata.

Sześć godzin, jedno podejście: Chęcki wydaje ‘EY AY (Deluxe Slay Jazz)

„EY AY (Deluxe Slay Jazz)” to drugi album Piotra Chęckiego – artysty, który po intymnym, domowym debiucie „PE” wraca z materiałem radykalnie innym: żywym, spontanicznym i uchwyconym w czasie rzeczywistym. Jeśli „PE” było osobistym zapisem chwil zamkniętych w kontrolowanym, studyjnym środowisku, to „EY AY” jest jego przeciwieństwem – dźwiękowym organizmem, który oddycha, pulsuje i wydarza się „tu i teraz”.

Album powstał w zaledwie dwa tygodnie, w przypływie intensywnej inspiracji. Chęcki stworzył szkice kompozycji, które następnie – wraz z perkusistą Tymkiem Papiorem i pianistą Marcelem Balińskim – zostały rozwinięte podczas jednej, sześciogodzinnej sesji nagraniowej. Co istotne, cały materiał został zarejestrowany jako one take. Bez dogrywek, bez poprawek, bez powtórek. To zapis czystej obecności – momentu, który już się nie powtórzy.

Podtytuł „Deluxe Slay Jazz” niesie ze sobą dodatkową, osobistą warstwę znaczeniową. To subtelny, ale znaczący ukłon w stronę jednej z największych pasji Chęckiego – skoków narciarskich a skrót DSJ może kojarzyć się z kultowa grą komputerową z 1999 roku.

„EY AY” to projekt, który redefiniuje podejście Chęckiego do tworzenia. Zamiast budowania struktur – zaufanie do procesu. Zamiast produkcji – interakcja. Zamiast perfekcji – autentyczność. To muzyka, która nie próbuje być skończona – ona po prostu jest.