Życie artysty w czasach, które nie sprzyjają sztuce, było jednym z najbardziej uporczywych tematów polskiej kultury XX wieku. Sławomir Mrożek w swoich dramatach i w zbiorze „Rysunki” ukazywał twórcę jako figurę rozdartą między potrzebą wyrazu a absurdem systemu, który tę potrzebę nieustannie ogranicza. Podobny dramat, choć innym językiem, opowiedział Andrzej Munk w „Eroice” – filmie, w którym heroizm i kompromitacja, patos i groteska splatają się w gorzki portret człowieka próbującego zachować godność w czasie wojny. Te dwa spojrzenia, choć odległe formalnie, łączą wspólne pytania: czy artysta może pozostać wolny, gdy rzeczywistość narzuca mu rolę, której nie wybrał? Jak trudno artyście zachować niezależność i jaka jest jej cena? Twórczość Mrożka i Munka punktem wyjścia do rozmowy o kondycji twórcy w czasach kryzysu, cenzury i zewnętrznej presji.