Gramy monodramy! PRZEMYSŁAW BLUSZCZ „Samospalenie”

23.11.2026, godz. 19:00
Dom Kultury, ul. Kościuszki 49, Piaseczno

na podstawie tekstu Thomasa Bernharda „Minetti. Portret artysty z czasów starości”
przekład – Monika Muskała
adaptacja tekstu i wykonanie – Jan Peszek
opracowanie muzyczne – Wojciech Kiwer
czas trwania – 75 minut (bez przerwy)

bilety – 70 zł, dostępne od 9 listopada 2026

Po spektaklu odbędzie się rozmowa z aktorem, którą poprowadzi Mateusz Nowak, kurator cyklu „Gramy monodramy!”

Uwaga! Ze względu na specyfikę inscenizacji – spóźnieni widzowie nie będą wpuszczani na widownię.

Opis

Monodram „Portret artysty z czasów starości” jest kolejną formą konfrontacji jednego z najwybitniejszych polskich aktorów – Jana Peszka – z twórczością austriackiego autora – Thomasa Bernharda. W ostatnich latach tekst „Minetti. Portret artysty z czasów starości” był w repertuarze warszawskiego Teatru Polonia. Wtedy, na scenie Polonii, Jan Peszek występował w roli głównej, a reżyserem spektaklu był Andrzej Domalik.

Prezentacja w ramach cyklu „Gramy monodramy!” będzie nie lada gratką dla miłośników teatru i literatury. To spowiedź starego, wielkiego artysty, opowieść o jego stosunku do autorów oraz publiczności. Jest to tekst bolesny, nieprzypisany do żadnego kraju i ponadczasowy.

Bohater monodramu, kreowany przez Jana Peszka, wzorowany jest na wybitnym niemieckim aktorze, Bernhardzie Minettim, przyjacielu i długoletnim współpracowniku Thomasa Bernharda, z którego autor robi symboliczną figurę Aktora.

Jan Peszek – polski aktor filmowy, teatralny i telewizyjny. Profesor Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Wielokrotnie nagradzany za osiągnięcia artystyczne, m.in. Nagrodą im. Aleksandra Zelwerowicza (1987). Z teatrem jednego aktora związał się dzięki Bogusławowi Schaefferowi i swemu udziałowi w działaniach krakowskiego Zespołu MW2. W monodramie zadebiutował właśnie tekstem Schaeffera „Audiencja IV” (reż. Jan Peszek, 1965). W tej poetyce zrealizował również „Nareszcie koniec” Petera Turiniego (reż. Zbigniew Brzoza, Teatr Studio, 1998), „Dośpiewanie. Autobiografia” (reż. Cezary Tomaszewski, 2014) oraz kultowy, grany nieprzerwanie od 50 lat – „Scenariusz dla nieistniejącego lecz możliwego aktora instrumentalnego”.